Ik loop ik de eerste etappes van het Pieterpad. Vanuit Pieterburen ga ik onderweg naar de Pietersberg. Terwijl ik daar loop, ergens tussen het riet van het Reitdiep en de verre horizon van Groningen, kijk ik omhoog naar de lucht. De wind drijft wolken voorbij in grillige patronen: Prachtige zware, donkere luchten waarachter soms, heel even, een zonnestraal doorbrak; fel, warm, kortstondig. Het iszo’n dag waarop de hemel voortdurend van gedaante wisselt. Geen moment hetzelfde, en juist daarin schuilt haar schoonheid.
Ik besef me dat die Hollandse luchten, met hun donkeren en lichten, eigenlijk het leven zelf weerspiegelen. Een lucht die altijd blauw zou zijn, zou al snel vervelen. De wolken, hoe dreigend ze soms ook lijken, geven diepte, spanning en betekenis. Ze maken de hemel levend. En net als in de lucht horen ook in ons leven die donkere wolken erbij. Ze kondigen soms een regenbui aan, maar juist die regen is het die de aarde vruchtbaar maakt.
Al wandelend, denk ik aan de keuzes die we hebben wanneer de lucht betrekt. Soms trekken we een regenjas aan, soms zoeken we beschutting, en soms lopen we juist recht de bui in, omdat er iets in ons zegt dat het goed is om nat te worden; om het leven te voelen zoals het is. Want zelfs de regen hoort bij de wandeling.
Op een bankje langs het Reitdiep hou ik stil. Voor me kleurde de lucht in tinten van staalgrijs en goud. En daar, als een zachte belofte, verschijnt een regenboog. Even zit ik daar, nog in mijn T-shirt, in stilte, en voel de koelte van de lucht in oktober en het licht van de zon tegelijk. Een paar minuten later begint het te regenen… natuurlijk. Maar ik kan alleen maar glimlachen, want ik weet: zonder regen geen regenboog.
De regenboog zelf is een wonderlijk iets. Hij verschijnt alleen als zon en regen elkaar ontmoeten. Licht en water, samen. Juist het contrast brengt kleur voort. Zo is het ook met ons leven: de momenten van verdriet en van vreugde, van donker en van licht, bestaan niet los van elkaar. Ze vormen samen de volle rijkdom van wat het is om mens te zijn.
En dus denk ik daar, in de wind van Groningen: misschien hoeven we de donkere wolken niet te verjagen. Misschien mogen we ze juist verwelkomen als deel van het grotere geheel. Want achter elke wolk schijnt de zon, zelfs als we haar even niet zien. En soms, als we blijven wandelen (stap voor stap, door regen en zonneschijn) dan verschijnt er iets onverwacht moois aan de horizon: een teken van hoop, een herinnering dat alles verbonden is.
Wat we mogen leren is leven met de seizoenen, leren leven met de (weers)omstandigheden. De seizoenen zijn er, de omstandigheden zijn er…daar hebben wij géén invloed op. Hoe wij door die seizoenen gaan, hoe wij ons aanpassen aan de (weers)omstandigheden; dat is waar onze ‘uitdaging’ zit.
🌿 Meer inspiratie?
← Terug naar alle verhalen en metaforen
Heeft deze metafoor iets in beweging gezet?
Soms is een verhaal precies het begin van een nieuw inzicht. Wil je eens samen onderzoeken wat dit voor jouw situatie kan betekenen? Neem dan gerust contact met me op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.